Helga de Homeopate deel 1: kwikvergiftiging.
Door Pradeep

In dit stukje is Helga niet de echte naam van de homeopathische natuurarts waar ik op bezoek ben geweest. Ik wil haar niet ongevraagd op internet onder de aandacht brengen. Als je in de winkel op bezoek komt zal ik je haar naam geven. Ik weet overigens niet eens of ze nog patiënten behandelt.

“Jij kunt zo bij het chemisch afval.” Het is ergens in het najaar van 2007 of 2008, Helga kijkt me indringend aan over haar ronde brillenglaasjes. Ze gaat verder: “Chemische bestrijdingsmiddelen, een hele rits inentingen: DKTP, hepatitis A en B, gele koorts, das een hele vervelende. Die prik heb je denk ik vaker gehad.” Ik knik beamend, “Paar keer naar de tropen geweest” zeg ik. Ze bromt wat tegen zichzelf dat ik niet kan verstaan maar het klinkt als ‘Ja en’, alsof ze dat geen reden vindt om die prik te nemen.  Helga gaat verder met alle verontreinigingen op te noemen die ze in mijn systeem meet. “Je hebt malariapillen geslikt, een hele rits antibiotica… Hoe kom je in Gods naam aan zoveel verdunningsmiddelen in je systeem.” Ze kijkt bijna boos en ik krijg het gevoel dat ik me moet verdedigen. “Hoe bedoel je verdunningsmiddelen?” vraag ik twijfelend. “Nou gewoon, terpentine en al die gore goedjes die ze in verf doen om te zorgen dat hij vloeibaar blijft tot het op de muur zit.” Er gaat me nu wel een lichtje branden. Als tiener bij de scouting verfden we iedere winter zelf onze boten. Daar waren we de hele winter elke zaterdagochtend zoet mee. Handschoenen dragen was niet stoer, elkaar onder de verf smeren wel. Voor de behandeling had ik Helga een lijstje gegeven met wat voor inentingen en medicijnen ik allemaal gehad had. Alles wat ik vergeten ben, en dat is nogal wat, haalt ze er feilloos uit. “Je schrijft hier dat je één keer een volledige narcose hebt gehad en nooit een plaatselijke maar ik meet behalve die volledige narcose zeker ook een plaatselijke verdoving.” Ze kijkt me opnieuw indringend aan: “Waarschijnlijk voor je tiende of zo.” Opeens herinner ik me dat ik toen ik 8 ben een keer een gat in mijn hoofd ben gevallen en dat dat toen in het ziekenhuis gehecht is. Daar heb ik natuurlijk ook een plaatselijke verdoving gehad. “Lidocaïne,” zegt Helga, “dat meet ik nu 20 jaar later dus nog in je zenuwstelsel.” Ze legt met een zucht haar meet-pen neer en zegt; “Heb je even?”

De komende vier uur zit ik op de stoel bij Helga, een kwieke dame van ruim in de zestig jaar die nog op niveau aan gymnastiek doet. Dat laatste heb ik me door meneer google laten vertellen. Best wel beangstigend wat iedereen tegenwoordig over je te weten kan komen. Belangrijker voor mij op dit moment is dat Helga een natuurarts is, gespecialiseerd in het ontstoren van chemische verontreinigingen. Ze heeft een methode ontwikkeld waarbij ze de meeste gifstoffen ter plekke kan ontstoren met een homeopathisch middel. Ze werkt met behulp van elektro-accupunctuur. Ik houd in mijn ene hand een electrode vast waar een klein stroompje doorheen wordt gestuurd. Aan de andere hand drukt ze een meet-pen in de verschillende meridiaan-punten van mijn darmen en zenuwstelsel. In gezonde staat zou die energie netjes vanuit mijn rechterhand door de darmmeridiaan moeten lopen en er dan aan mijn linkerhand uitkomen. Helga zet vervolgens kleine testbuisjes met de verschillende gifstoffen in een metalen houder die ook in het elektrische circuit geplaatst is en kan dan meten of mijn darmen of zenuwstelsel daar op reageren en gehinderd worden door de aanwezigheid van die gifstof in mijn lichaam. Vervolgens geeft ze me ter plekke de homeopathie die de betreffende gifstof ontstoort. Sommige gifstoffen kan ze tegelijk ontstoren en ik krijg dus elke 20 minuten of zo een paar andere korrels of druppels onder de tong. Onderwijl geeft Helga me een lezing over waar de verschillende verontreinigingen vandaan komen en wat ze voor effect hebben als je er niets aan doet. “DDT, dat is een bestrijdingsmiddel, dat meet ik bij iedereen,” en hup weer een paar pilletjes onder de tong.  “Het probleem met tarwe is,” zegt ze, “dat wij Nederlanders alles zo goedkoop mogelijk willen. Dus zit overal de goedkope tarwe uit de Oekraïne in, de ‘graanschuur’ van Europa. Laat daar nou een kerncentrale ontploft zijn. Dat spul daarvandaan moet je helemaal niet eten. De radioactieve uitgevallen deeltjes meet ik bij iedereen. Als je tarwe eet moet je zeker weten waar het vandaan komt en het anders niet eten…” En weer een drankje wat ik in moet nemen. Als ze bij de algehele narcose aankomt haalt ze er zonder te vragen uit dat ik zo’n kapje op gehad heb toen ze mijn amandelen geknipt hebben. “Volgende keer lekker laten zitten die amandelen.” Ik kijk haar glimlachend aan. “Ja baas.” Ze kan het wel waarderen. Helga is no-nonsense en een beetje intens maar heeft een gouden hart. Helga’s levenswerk is de strijd tegen het verdovingsmiddel articaïne, wat veel door tandartsen gebruikt wordt. Daarover volgende keer meer. “Je moet het zo zien,” zegt ze: “Een stofje dat in een paar seconden je hele zenuwstelsel plat legt is zo krachtig dat het echt niet zo maar uit je systeem is. Soms ontkom je er niet aan, maar je zult dan moeten ontgiften. Sommige gifstoffen krijg je er nooit meer goed uit.” Van inentingen is ze al helemaal niet gediend. Er komen steeds meer aanwijzingen dat verschillende soorten autisme afkomstig zijn van inentingen. Autistische kinderen kunnen in ieder geval heel veel baat hebben bij het homeopathisch ontstoren van de inentingen. “Jij bent niet autistisch toch?” Ze kijkt me met een schuin oog aan. Ik vermoed dat het een grapje is, maar glimlach ongemakkelijk. Misschien heb ik toch niet zo’n goede indruk gemaakt. “Ik meet duidelijk dat ze je systeem behoorlijk verstoren. Deze behandeling zal je goed doen…” en weer een paar korreltjes onder de tong. (Ik wil hier natuurlijk niet zeggen dat u uw kinderen niet moet laten inenten, maar verdiept u zich goed in welke echt nodig zijn en laat de inentingen door een goede homeopaat ontstoren. De inentingen blijven dan werkzaam maar de meeste negatieve effecten voor het zenuwstelsel kunnen daarmee ongedaan gemaakt worden. Hetzelfde geldt als u op reis gaat naar de tropen, heeft u die inenting echt nodig?? Zo ja, ga dan in ieder geval daarna even bij een goede homeopaat of natuurarts langs die deze weer kan ontstoren.)

“Voor de zekerheid toch maar even kijken…” Ze kijkt verbaasd op. “Je hebt geen vullingen zeg je.” Ik schud mijn hoofd, “niet één.” Helga prikt nog een keer in mijn vinger met haar meet-pen en kijkt naar haar apparatuur. “Echt niet? Ook nooit gehad? Ooit een thermometer ingeslikt?” Ze kijkt me opnieuw vragend aan; “Nee echt niet, niet dat ik weet althans.” Ze schudt ongelovig haar hoofd. “Je hebt wel een hele dikke kwikvergiftiging… Dat krijg ik er niet zo maar uit…” Als ik het later aan mijn moeder vraag blijkt inderdaad dat ik als heel klein kind een kwikvergiftiging heb opgelopen. “Als je op je zestiende bij mij was gekomen had ik je nog 15 cm extra kunnen geven,” zegt Helga en ze legt me uit wat een kwikvergiftiging allemaal voor effecten heeft. Het gaat te ver om hier allemaal op te noemen maar grofweg gaat het om twee dingen; Het kwik nestelt zich in de hersenen en verstoort de aanmaak van verschillende enzymen in de maag die belangrijk zijn voor de opname van vitamine B12. Bovendien wordt kwikvergiftiging in verband gebracht met coeliakie en coeliakie vervolgens weer met een groeistoornis. Met 167 cm ben ik inderdaad uitzonderlijk klein in het land waar we gemiddeld met de langste mensen ter wereld leven. Ik haal het gemiddelde in ieder geval aardig omlaag. Ze haalt nog wat onderzoek aan wat gedaan is bij ratten: “Ratten zijn geen mensen, maar mensen zijn wel ratten.” We lachen er om.

Als ik bij Helga weg loop voel ik me een beetje door de mangel gehaald maar ook alsof er een enorme last van mijn schouders is. Gelijk de volgende dag merk ik dat ik beduidend meer energie heb en dat ik echt een stap gezet heb. Helga begeleid me nog een aantal maanden om verder te ontgiften van het kwik. Uiteindelijk ben ik nog bijna 10 jaar bezig geweest voordat natuurartsen geen verontreiniging van kwik meer in mijn lichaam konden meten. Als je vermoedt dat je systeem belast wordt door zware metalen kan ik behalve het bezoeken van een goede natuurarts in het algemeen aanraden om producten met chlorofyl te gebruiken zoals chlorella. Ook heb ik veel baat gehad bij zeoliet, een supplement van vulkanisch gesteente dat specifiek ingezet wordt bij verontreinigingen van zware metalen.

Opmerking: Helga is ondertussen lekker met pensioen. We raden aan om een goede mesoloog in uw omgeving te zoeken als u een goede natuurarts zoekt. In Den Haag zijn we heel enthousiast over Hanneke Klouwens: www.mesologie-denhaag.nl